En dat was alles.
Verslaving bleek uiteindelijk niet mijn probleem te zijn, maar mijn antwoord op een veel dieperliggend gemis.
Als kind leerde ik al vroeg hoe ik kon ontsnappen aan de werkelijkheid.
Het leven om mij heen voelde te onveilig en mijn emoties waren te heftig om te dragen.
Ik kon niet zijn met wat er echt was.
Naarmate ik ouder werd, veranderden de manieren waarop ik aan de werkelijkheid ontsnapte.
Ik vond andere wegen: nicotine, middelen en uiteindelijk ook alcohol.
Alles wat me even weghield van de pijn.
Van het gevoel dat ik niet veilig was in mijn eigen hoofd en lichaam.
Ik noemde het toen geen verslaving.
Ik dacht dat het gewoon een manier was van zelfmedicatie.
Mijn manier om te leven. Om te overleven.
Maar ondertussen raakte ik steeds verder verwijderd van wie ik werkelijk was.
Wat ooit een overlevingsstrategie was, werd een patroon dat mij gevangen hield.
Ik had mijn eigen gevangenis gecreëerd.
Wat ik toen nog niet doorhad, was hoeveel ik onderweg verloor.
Mijn gevoel van eigenwaarde.
Mijn grenzen.
Mijn normen en waarden.
Mijn zelfliefde.
Mijn identiteit.
Ik wist niet meer wat ik nodig had.
Niet meer wat ik voelde.
Niet meer wat ik wilde.
Alles draaide om overleven.
Om functioneren.
Om niet te hoeven voelen.
Ik raakte mezelf kwijt in de pogingen om goed genoeg te zijn voor anderen.
Maar diep van binnen voelde ik me leeg, eenzaam en moe.
Toch ging ik door.
Want stoppen voelde gevaarlijker dan blijven doorgaan.
Totdat ik ruim vijf jaar geleden een bodem bereikte.
Ik kreeg te maken met mijn diepste trauma’s, die ik mijn hele leven had weggedrukt.
Een moment waarop ik niet meer verder kon zoals ik leefde.
Ik kon mijzelf niet meer dragen.
Ik kon mijn verslaving niet meer dragen.
Ik wist één ding zeker:
ik moest clean worden van middelen.
En hoe eng dat ook voelde, wat mij te wachten stond met het ontnuchteren kon niet erger zijn dan waar ik op dat moment in zat.
Dat was mijn keerpunt.
Het besef dat dit geen leven was, kwam niet in één keer.
Het kwam in kleine momenten van bezinning en helderheid.
Breekbaar, maar krachtig.
En het zette iets in gang wat ik nooit meer heb kunnen negeren.
Ik zag eindelijk wat ik als klein meisje verloren had.
Verslaving bleek uiteindelijk niet mijn probleem te zijn,
maar mijn antwoord op een veel dieperliggend gemis.
Ik moest leren hoe ik mezelf kon dragen.
Hoe ik veiligheid in mezelf kon vinden.
Hoe ik aanwezig kon zijn bij pijn zonder ervan weg te hoeven vluchten.
Voor mij was terugkomen in mijn eigen kracht de meest uitdagende reis die ik ooit heb gemaakt.
Het werd een innerlijke reis naar mijn diepste trauma’s.
Naar mijn overlevingsstrategieën en copingmechanismen.
Naar ongezonde patronen en negatieve overtuigingen.
Naar mijn zelfbeeld, mijn wereldbeeld en mijn identiteit.
Maar ook naar iets anders.
Naar betekenis.
Naar verbinding.
Naar spiritualiteit.
Het werd een reis van overleven naar echt leven.
Vandaag, meer dan vijf jaar later, kan ik zeggen:
Ik heb weer een leven.
Ik heb weer een toekomst.
Ik heb mijn eigen bedrijf opgebouwd.
Ik neem weer deel aan de maatschappij.
Dingen die ooit onbereikbaar voelden, zijn nu onderdeel van mijn dagelijks leven.
Het grootste verschil met vroeger?
Ik hoef niet meer te vluchten voor het leven.
Ik kan het leven aankijken zoals het komt.
Met alles wat daarbij hoort.
Ik hoefde maar één ding te veranderen.
En dat was alles.
Herstel betekende voor mij uiteindelijk maar één ding:
leren hoe ik mezelf kon dragen.
Comments are closed