Over loslaten en het leren dragen van de stilte.
De afgelopen vijf maanden stonden in het teken van afscheid en rouwverwerking.
In korte tijd moest ik mijn twee honden laten inslapen. Twaalf jaar lang waren zij mijn dagelijkse metgezellen. Mijn gezin. Mijn constante factor. Mijn maatjes.
Hun aanwezigheid was vanzelfsprekend geworden.
Het huis was nooit leeg.
Er was altijd beweging.
Altijd leven.
Altijd nabijheid.
Ze gaven me onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid en gezelschap. Maar ze gaven me ook iets anders. Iets wat ik pas echt begon te zien toen ze er niet meer waren.
Toen kwam de stilte.
En die stilte bleek niet alleen verdriet te bevatten.
Ze bracht ook een ontwenningsproces op gang.
Rouw is ook afkicken
Wat ik niet had voorzien, is dat rouw voelt als afkicken.
Niet alleen van hun fysieke aanwezigheid, maar van het constante niet alleen zijn. Van het zorgen. Van het gevuld zijn van ruimte.
De honden waren mijn ankerpunten in huis. Ze gaven structuur aan mijn dagen. Ze zorgden ervoor dat er altijd iemand was om voor op te staan, iemand om tegen te praten, iemand om voor te zorgen.
En ineens was dat weg.
Wat overbleef was een huis dat stil was.
En een lichaam dat onrustig werd.
Want waar ik dacht dat ik “alleen” verdriet zou voelen, merkte ik dat mijn systeem in overlevingsstand schoot.
Adrenaline.
Slecht slapen.
Onrust.
De neiging om mezelf vol te plannen met werk en activiteit.
Alles in mij wilde de leegte niet voelen.
De spiegel van codependency
In deze rouwperiode werd iets pijnlijk helder: hoezeer ik gezelschap gebruikte om mezelf niet volledig onder ogen te hoeven komen.
Vanuit mijn geschiedenis ken ik het patroon van zorgen, van nodig willen zijn, van verbinding zoeken via verantwoordelijkheid dragen voor een ander. Dat mechanisme ontstond niet zomaar. Het was ooit een overlevingsstrategie, een van mijn hechtingspatronen.
Als kind kon ik niet weg.
Geen manieren om spanning te reguleren.
Zorgen werd mijn taal van liefde.
Nodig zijn werd mijn bestaansrecht.
En nu, zonder de honden, zonder die dagelijkse zorgstructuur, kom ik opnieuw in aanraking met dat oude stuk.
De leegte raakt aan iets ouds.
Aan het kleine meisje dat zich alleen voelde.
Dat niet wist hoe ze met stilte moest omgaan.
En dat is confronterend.
Het lichaam liegt niet
Door mijn lichaamsgerichte werk ben ik sterk bewust van wat er in mijn systeem gebeurt.
Ik voel wanneer ik wil vluchten.
Wanneer ik mezelf verlies in werk.
Wanneer mijn ademhaling oppervlakkiger wordt.
Wanneer adrenaline mijn lichaam overneemt.
Mijn hoofd kan het verhaal nog zo goed begrijpen — mijn lichaam vertelt me de waarheid.
En mijn lichaam zegt:
Vertraag.
Blijf.
Voel.
Dat is misschien wel het moeilijkste van alleen zijn: zitten met jezelf.
Zonder afleiding.
Zonder zorgrol.
Zonder invulling.
Gewoon jij. Met je verdriet.
De heling in het alleen zijn
Toch weet ik dat hier de poort naar heling ligt.
Niet in het wegdrukken.
Niet in het opvullen.
Niet in harder werken.
Maar in zakken en vertragen.
Dus ik adem.
Ik mediteer langer.
Ik zoek de stilte bewust op.
Ik doe yoga om te landen in plaats van te presteren.
Soms betekent dat huilen op de bank.
Soms betekent dat niets doen.
Soms betekent dat het ongemak toelaten zonder het direct te willen oplossen.
Langzaam merk ik dat de stilte niet alleen leegte is.
Ze is ook ruimte.
Ruimte om mezelf te ontmoeten op diepere lagen.
Niet als coach.
Niet als helper.
Maar als mens.
Rouw als initiatie
Ik begin te zien dat rouw niet alleen een verliesproces is, maar ook een overgang.
Een uitnodiging om een diepere laag van mezelf te betreden.
De stilte in mijn huis is nog steeds voelbaar.
Ik mis hun pootjes op de vloer.
Hun ademhaling.
Hun aanwezigheid.
Maar ik merk ook dat er iets nieuws ontstaat.
Een vorm van rust die niet afhankelijk is van gezelschap.
Een vorm van liefde die niet vastklampt.
Een bedding in mezelf.
Rouw leert me niet alleen loslaten.
Ze leert me dragen.
En misschien is dat wat volwassen liefde werkelijk is:
verbonden kunnen zijn zonder jezelf te verliezen.
alleen kunnen zijn zonder je verlaten te voelen.
Comments are closed